VİETNAMLI YAŞLI KADIN

Bir gün Hanoi - Vietnam' da gezerken bu kadına rastladım.
Teyzem' de öyle bir yüz ifadesi vardı ki, yüreğim dağlandı.
Sanki tüm dünyanın gam yükünü tek başına yüklenmiş gibiydi.
Hani, "Karadeniz' de gemilerin mi battı " diye sorsan, nasıl olsa anlamayacak!
Gazete mi satıyor, orada ne yapıyor? Onu da bilemedim....
Vietnam savaşların da eşini , çocuğunu mu şehit verdi? Anlayamadım.
Ama gördüğüm, tüm acıların yüzüne sinmiş güzel çizgileri ve kederli bir ana yüzü.
Analar her yerde anadır. Analık değişmez.
Ben öylece ona bakıyorum, o yere bakıyor, hanım almış başını gitmiş, ilerden bana " hadi " diyor.
Sonra, teyzem yavaşça başını kaldırdı ve bana gülümsedi.
Tanrım, o ne güzel bir gülüştü.
Bir anda dünya aydınlandı, kadının yüzü güzelleşti, benim içim açıldı, bir an duran dünya tekrar dönmeye başladı.
Evet, emindim, o iyiydi.
Onun gibi yavaşça gülümsedim ona.
Gözlerimiz konuştu. " Merak etme ben iyiyim " der gibi baktı.
Selam verip ayrıldım.
Keşke o gülüşü de resimleyebilseydim.
Hüznün ardından gelen mutluluğu.